اطلاعات دوچرخه سواری
عکس های جالب و عجیب از دوچرخه سواری

برای دیدن بقیه عکس ها به ادامه مطلب مراجعه کنید


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  90/06/05ساعت 15:40  توسط احمد احمدی  | 

معرفی نرم افزار دوچرخه سواری cycling-secrets

با دانلود کردن این نرم افزار می توانید براحتی تمرینات خود را مدیریت کنید. با وارد کردن مدت زمان تمرین،مسافت تمرین،میانگین ضربان قلب و توان مصرفی (مثلا در مدت یکماه) نرم افزار گزارش عملکرد تمرین یکماه ی شما را حتی به صورت گرافیکی و روی نمودار ارایه خواهد داد. این نرم افزار امکانات زیادی دارد که با دانلود رایگان می توانید از آن استفاده کنید.

برای دانلود روی FreeSoftware کلیک کنید.

+ نوشته شده در  90/06/04ساعت 18:55  توسط احمد احمدی  | 

حرکت در سر بالایی

می دانیم که درست بعد از اینکه رکاب بالا و در موقعیت ساعت 12 قرار گرفت، تنها عضلات چهار سر ران هستند که حرکت پدال را تسهیل می بخشند. زاویه زانو در این موقعیت حدودا" 75 درجه تا 80 درجه است. این را هم می دانیم که حتی تغییرات کوچک در زاویه زانو می تواند توانایی ایجاد نیروهای مثبت را افزایش دهد. اگر چه نیروهای پدال در این ناحیه ممکن است کم باشد ولی تقریبا" عمود بر قامه خواهد بود و در ایجاد نیروی حرکتی مثبت بسیار موثر است.

1- رکاب زدن بصورت نشسته روی زین، مچ پا با زاویه نرمال. زاویه زانو 9/77 درجه

این حالت را در ابتدای صعود یا سربالایی استفاده کنید. این زاویه برای دوچرخه سواری مشخص شده است که طول قامت آن 75/1 سانتی متر است و از قامه 170 میلی متری استفاده می کند.

 

Seated riding, normal ankle position.

 

2-  نشستن در عقب زین. زاویه زانو 4/80 درجه

با نشستن در عقب زین زاویه زانو چند درجه ای افزایش خواهد یافت. این افزایش ممکن است کم بنظر برسد اما می دانیم که این تغییر حدود 10 درصد نیروی بیشتری را به رکاب وارد می کند.

 

Sitting back on the saddle

 

3- نشستن در عقب زین و پایین آوردن پاشنه (پاشنه پای روی رکاب را در عکس ها با هم مقایسه کنید). زاویه زانو 1/82درجه

بعضی از دوچرخه سواران حین صعود عمدا" پاشنه خود را پایین می آورند. این کار همان تاثیر نشستن در عقب زین را دارد و زاویه زانو را باز تر می کند. اگر بطور دائم از این روش استفاده شود دوچرخه سوار در نیمه پایین حرکت رکاب، به عضلات بازکننده مچ پا بیشتر نیازمند خواهد بود پس باید به تقویت آن بپردازد. همچنین در این حالت ارتفاع زین، کمی باید کم شود. این روش به روش مچ پا مشهور است: می تواند موثر باشد اما تمریناتی لازم است.

 

Sitting back and dropping the heel

 

4- بلند شدن از روی زین. زاویه زانو 8/88 درجه

در این حالت زاویه زانو بیشتر باز می شود و همچنین دوچرخه سوار قادر خواهد بود تا از دست مخالفش برای ایجاد نیروی بیشتر به پدال استفاده کند.

 

Out of the saddle.

 

5- گرفتن پایین فرمان

اولین دلیل گرفتن پایین فرمان کاهش سطح تماس جلوی بدن در مقابل باد است،که در مسابقات تایم تریل بدلایل آیرودینامیکی بسیار مهم است. دومین دلیل گرفتن پایین فرمان این است که لگن بطرف جلو چرخیده، ماهیچه های باسن و همسترینگ نیز در حالت کشش قرار می گیرند. اما این حالت باعث کوتاه شدن عضلات خم کننده مفصل ران و یکی از عضلات چهار سر ران شده و اثر بخشی آنرا کاهش می دهد. گرفتن پایین فرمان به انعطاف پذیری کمر و ماهیچه های باسن و مفصل ران بستگی دارد. در حالت گرفتن پایین فرمان زاویه زانو 8/144 درجه خواهد بود این در حالی است که در حالت گرفتن دسته فرمان این زاویه 4/143 درجه می باشد(بین این دو حالت ارتفاع زین نیاز به تغییر دارد).

 

On The drops

 

 

 

+ نوشته شده در  89/12/20ساعت 15:14  توسط احمد احمدی  | 

آسیب های عصبی

عصب های (حسی-حرکتی) که از قسمت فاق و بین پاها عبور می کنند و از آنجا به آلت مردانه وارد می شوند بر اثر فشار زین دچار آسیب هایی شده و علائمی را بدنبال خواهند داشت. دوچرخه سواری می تواند در فرایند های عصبی باعث ایجاد دو نوع آسیب مربوط به زین شود.

1-     آسیب عصب حسی بر اثر فشار وارده به آن از طرف زین: که نشانه های آن مورمور کردن، بی حسی یا اصطلاحا" خواب رفتگی آلت مردانه است.

2-     دومین آسیب از این نوع، آسیب عصب حرکتی است که باعث نعوظ غیر معمول و یا عدم نعوظ آلت مردانه می شود(عقیمی).

عصب حسی آلت

نشانه های نوروپاتی (بی حسی،....) در عصب های تناسلی-رانی و آلت مردانه در دوچرخه سواران مرد عادی به نظر می رسد.پنجاه در صد از دوچرخه سواران مسافت های طولانی یا تورهای چند روزه ممکن است این نشانه ها را همزمان تجربه کنند. حدود هفت درصد از این دوچرخه سواران بدلیل این نشانه ها ممکن است مجبور شوند که شیوه نشستن و تنظیمات دوچرخه را تغییر دهند. هوای سرد نیز به احتمال زیاد باعث تشدید این نشانه ها می شود. نشانه های آن بی حسی کیسه بیضه و آلت مردانه است. دلیل آن: تحت فشار قرار گرفتن شاخه عصبی حسی آلت یا شاخه تناسلی عصب تناسلی-رانی بین مفصل سمفیز پوبیس و زین می باشد، که باعث اسکیمی آن عصب می شود. درمان: شامل تغییر موقعیت زین-معمولا" نوک زین را کمی پایین می آورند-یا تعویض زین می باشد. البته استفاده از شورت هایی که دارای پدهای مناسبی هستند می تواند موثر باشند.

 عصب حرکتی آلت(عقیمی)

درمتون پزشکی  گزارشهایی در مورد عقیمی مربوط به دوچرخه سواری وجود دارد. اطلاعات قطعی در مورد شیوع،پیشگیری و درمان در دسترس نیست. دوچرخه سوار 27 ساله ای گزارش شد که عقیم بودنش بمدت 8 ماه بطول انجامید.(در اینجا منظور از عقیمی نعوظ غیر معمول و یا عدم نعوظ آلت مردانه است، منظور عدم تولید اسپرم نیست.) مطالعات الکتروفیزیولوژیکی نشان داده است که عصب حسی-حرکتی آلت بین زین و استخوان پوبیس تحت فشار قرار می گیرد و باعث ایجاد این مشکل می شود.

+ نوشته شده در  89/12/20ساعت 10:19  توسط احمد احمدی  | 

خواب رفتگی و مورمور کردن دست در دوچرخه سواران

Tim Bickerton فیزیوتراپی است که در مورد صدمات دست در دوچرخه سواری تحقیق کرده است. نشانه ها و علائم آنرا تجزیه و تحلیل کرده و راه های خوبی برای جلوگیری از مشکلات دردآور و تضعیف کننده دست در دوچرخه سواران ارائه داده است.

شکایتی که دوچرخه سواران مسافت های طولانی دارند راجع به احساس ضعف، عدم مهارت حرکتی، گرفتگی عضلانی و مورمور کردن و خواب رفتگی دست هاست. این نشانه ها اغلب بیانگر شرایطی است که به "فلج فرمان" مشهور است: بهم فشردگی عصب دست ها بدلیل قرار دادن وزن بالا تنه روی فرمان. فلج فرمان هم در دوچرخه سواران کوهستان و هم در جاده دیده می شود.

بری اولین بار با تحقیقاتی که در اوایل سال 1896 صورت گرفت این وضعیت برای دوچرخه سواران توصیف شد. مطالعات بیشتری که اخیرا" راجع به وقوع صدمه در دوچرخه سواران مسافت طولانی صورت گرفته بیانگر این است که نشانه های شیوع بهم فشردگی عصبی در دست به بالای 70 درصد رسیده است. از کلمه"فلج" برای توصیف این شرایط مرتبا" استفاده شده است زیرا باعث رخوت، عجز، از کارافتادگی و به نوعی فلج دست ها منجر می شود. فلج فرمان به افت عملکرد ماهیچه ها در دست اشاره دارد.دوچرخه سوارانی که فلج فرمان را تجربه می کنند ممکن است از آن آسیب عصبی تا زمانی که دچار زخم عصبی سختی نشوند ناآگاه باشند.

آناتومی                                                

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اعصاب داخلی و زیری دست و مچ منطقه بالقوه ای برای بهم فشردگی عصبی در دوچرخه سواران هستند. عصب در اصل مسیر الکتریکی بدن است که ماهیچه ها را برای حرکت تحریک کرده و به ما اجازه می دهد تا محیط مان را احساس کنیم. اگر مسیر اعصاب داخلی و زیری دست ها را از ستون فقرات گردنی تا نوک انگشتان  دنبال کنید خواهید دید که این اعصاب از مسیر هایی عبور می کنند که پتانسیل بهم فشردگی و تحت فشار قرار گرفتن را دارند. قبل از اینکه اعصاب داخلی و زند زیری دست وارد مچ شوند، باعث کنش و احساس در ماهیچه ها و پوست قسمت ساعد می شوند. سپس راه خود را از طریق تونل های کوچک مچ ادامه داده و باعث کنش ماهیچه ای و حسی دست و انگشتان می گردند. اعصاب داخلی و زیری دو راه متفاوت را از طریق مچ دنبال می کنند. عصب داخلی از داخل تونل مچی عبور می کند. تونل مچی فضایی است که بوسیله استخوانهای کوچک مچ ایجاد شده و بافت نرمی اطراف آنرا پوشانده است. عصب زیری از کنار تونل مچی عبور کرده و به سطح پوست نزدیکتر است. این عصب به سطح پوست نزدیکتر بوده و کمتر تحت محافظت استخوانهای مچ قرار می گیرد، به همین دلیل به نیروی فشار خارجی در این منطقه حساس تر است. عصب زیری زمانی که از مچ عبور می کند حقیقتا" آسیب پذیر است. اما منطقه ای که صدمات عصب زیری در دوچرخه سواران در آنجا اتفاق می افتد جایی است که این عصب به دو شاخه تقسیم می شود یعنی مکانی که به "مجرای گایون مچ دست" مشهور است.این صدمات ممکن است به این دلیل باشد که دهانه این مجرا باریک بوده و آنرا مستعد صدمات مکانیکی می کند.

یک شاخه از عصب زیری به سراسر انگشت کوچک و به نیمی از انگشت انگشتری وارد می شود(به شکل توجه کنید). شاخه دوم به شاخه عضلانی مشهور است. این شاخه به ماهیچه هایی که بین استخوانهای کف دست قرار دارند پیام رسانی می کند. وجود این ماهیچه ها برای انجام اکثر فعالیت های دست مثل گرفتن اشیاء، نوشتن و نواختن موسیقی الزامی است. صدمه دیدن این شاخه عصبی که به ماهیچه های کف دست وارد می شوند، باعث فلج عضلانی، کوچک شدن و ضعیف شدن ماهیچه های کف دست می شود حتی بدون اینکه حالت خواب رفتگی در دستها ایجاد شود.

انواع بهم فشردگی عصب زند زیری

آسیب این عصب به دو صورت است. یا قسمت هدایت کننده عصب ممکن است آسیب ببیند(آکسون) و یا روپوش اطراف عصب آسیب دیده است(نوروپراکسی).هر دو آسیب، عملکرد ماهیچه های دست را تحت تاثیر قرار می دهند. محل آسیب از نشانه ها و علائم مشروحه زیر قابل تشخیص است:

نوع اول:

عصب زیری در محل ورود به مجرای گایون تحت فشار قرار می گیرد.

  • خواب رفتگی و مورمور کردن دست ، سراسر انگشت کوچک و نیمی از انگشت انگشتری.
  • ضعف ، عدم مهارت حرکتی و گرفتگی عضلانی در دست و کوچک شدن ماهیچه های پشت دست.

نوع دوم و سوم:

عصب زیری در محل خروج از مجرای گایون تحت فشار قرار می گیرد و فقط شاخه ماهیچه ای عصب زیری را تحت تاثیر قرار می دهد(فلج فرمان).

  • ضعف، عدم مهارت حرکتی و گرفتگی عضلانی در دست و کوچک شدن ماهیچه های پشت دست، بدون اینکه هیچ تغییری در حس دستها ایجاد شود. بنابراین دوچرخه سوار ممکن است از وجود این آسیب ناآگاه باشد.

نوع چهارم:

بهم فشردگی فیبرهای عصبی.

  • خواب رفتگی و مورمور کردن دست، سراسر انگشت کوچک و نیمی از انگشت انگشتری

مکانیسم آسیب

 

زمانی که کف دست را روی فرمان یا گریپ قرار دادید، محلی برای بهم فشردگی عصبی ایجاد می شود. انتقال وزن بدن روی فرمان تعیین کننده مقدار بهم فشردگی مربوطه است. اگر عصبی برای مدت طولانی تحت فشار قرار گیرد قادر نخواهد بود که نشانه های الکتریکی را به ماهیچه بفرستد، بنابراین ماهیچه ضعیف می شود. معمولا" رکاب زدن به مدت طولانی باعث آسیب عصب می شود.اما عده ای نیز ذکر کرده اند که دوچرخه سواری یک روزه کوهستان بخصوص دانهیل می تواند سبب آسیب عصب زیری شود. نقطه تماس، انتقال وزن و سطح تماس سه عامل اصلی است که فلج فرمان را تحت تاثیر قرار می دهد. عوامل دیگری همچون کشیدگی مچ به مدت طولانی، خستگی عمومی بدن، ارتعاش سطحی جاده، فاصله زیاد فرمان تا زین، شکل فرمان، کمک فنر مناسب و دستکش یا گریپ پاره و آسیب دیده عوامل تاثیر گذار دیگر هستند.

 

راهبرد جلوگیری از آسیب

 

دوچرخه سوارانی که خود را در خطر آسیب فلج فرمان می بینند در ابتدا باید با یک تعمیرکار دوچرخه حرفه ای مشورت کنند. تمام قسمت های قابل تنظیم دوچرخه باید مرور و در صورت نیاز دوباره تنظیم شود. مهمترین قسمت های قابل تنظیم شامل ارتفاع زین، فاصله فرمان تا زین و ارتفاع فرمان می باشد. هدف اصلی از مرور تنظیمات دوچرخه کاهش وزن بالا تنه روی فرمان است. نتیجه این کار باید این باشد که دوچرخه سوار جز یک فشار کم از طریق دست ها روی فرمان، فشار دیگری را وارد نکند. گریپ یا ضربه گیر فرمان و دستکش ها باید سالم باشند. و روی فرمان باید بطور منظم موقعیت دستها را تغییر داد.

علاوه بر موارد بالا دوچرخه سوار باید حالت راحتی را برای رکاب زدنهای طولانی انتخاب کند. در غیر اینصورت بالا تنه او دچار خستگی می شود. هرگاه بالا تنه خسته شد دستها باید وزن بیشتری را تحمل کنند تا بتوانند شما را روی دوچرخه ثابت نگه دارند. حفظ بهترین حالت بدنی روی دوچرخه نیاز به استقامت زیاد ماهیچه های بالا تنه دارد و ممکن است برای رسیدن به این حالت ماهها تمرین تحت نظر یک مربی لازم باشد. در عین حال ماهیچه های مرکزی بدن نیز باید تقویت شوند.

 

تشخیص

 

اگر آسیب اتفاق افتاده باشد، مدت زمان بهبودی کامل متغیر خواهد بود و به مقدار آسیب عصب بستگی دارد. بطور کلی عصب ها هر روز تقریبا" 1تا2 میلی متر خود را ترمیم می کنند. اگر تمام عوامل بدتر کننده شرایط را کنار بگذاریم، بهبود کامل عصب زیری در دست بین 6 تا 8 هفته طول خواهد کشید.

 

درمان

 

هدف اصلی از درمان، رساندن عصب زیری به حالت اولیه است. بنابراین باید از فعالیت های تشدید کننده فشار روی این عصب خودداری کرد. به دلایل ایمنی و معالجه ای پیشنهاد می شود که زمانی را از دوچرخه دور باشید. طی فرآیند توانبخشی می توان از یک فیزیوتراپ برای تمرین دادن و تقویت عضلات کف دست استفاده کرد.    

 

+ نوشته شده در  89/08/13ساعت 14:49  توسط احمد احمدی  | 

عدم توازن ماهیچه های پا                                                          

Better balnce means more power

عدم توازن ماهیچه ها موضوع شناخته شده ای برای دوچرخه سواران است. عدم توازن ماهیچه ها می تواند به آسانی منجر به وضع نامناسب اندامی و بعلاوه بی ثباتی در مفاصل شوند. ماهیچه های غیر متوازن در انتقال نیرو به پدالها دچار ضعف هستند. حال باید بدانیم که عدم توازن عضلانی چیست و چه کاری برای بهبود آن می توانیم انجام دهیم؟

ماهیچه های اطراف یک مفصل کار مشترکی را به صورت هم زیستانه انجام می دهند. هر یک از این ماهیچه ها مقاومت، قدرت و طول مشخص دارند. رابطه این سه عامل به توازن ماهیچه ای معروف است. ماهیچه ها را در دو گروه می توان قرار داد: ماهیچه های تثبیت کننده و ماهیچه های حرکت دهنده. ماهیچه های حرکت دهنده نزدیک به سطح و زیر پوست واقع شده اند و با گذر زمان کوتاه و محکم می شوند. برعکس ماهیچه های تثبیت کننده در عمق بدن قرار دارند و بطور ثابت یک مفصل را نگه می دارند و با گذر زمان ضعیف و بلند می شوند. در عمل ماهیچه های تثبیت کننده به حفظ وضعیت قامتی بدن در برابر نیروی گرانش کمک می کنند. ماهیچه های حرکت دهنده به جنبش های سریع کمک کرده و نیروی زیادی را تولید می کنند. گر چه در ابتدا هر دو نوع ماهیچه با هم کار می کنند تا ثبات و حرکت را ایجاد کنند، با گذشت زمان ماهیچه های حرکت دهنده می توانند کار ماهیچه های تثبیت کننده را نیز خودشان انجام دهند و خود هم عامل ثبات و هم عامل حرکت باشند. این کار به نوبه خود باعث افزایش عدم توازن در ماهیچه ها می شود. عدم توازن ماهیچه ای را می توان به دو گروه وسیع تقسیم کرد: عدم توازن دو طرفه و عدم توازن یک طرفه.

عدم توازن_دو طرفه

به عدم توازنی اشاره دارد که در سرتاسر اندام ها رخ می دهد و برای دوچرخه سواران کاملا" عادی است. برای مثال ماهیچه های پای چپ شما از ماهیچه های پای راستتان قوی تر و حجیم تر باشد. تصور کنید سوار دوچرخه هستید و هم اکنون می خواهید بایستید، کدام پایتان را زودتر از فیکس بیرون می آورید و روی زمین می گذارید؟ این پا همان پای غالب و قوی تر شماست. در کارهای سرعتی شما خودبخود تمایل خواهید داشت که از این پا بیشتر استفاده کنید. اگر در قدرت ماهیچه های چهار سر ران و همسترینگ پای راست و چپ ده درصد تفاوت وجود داشته باشد گفته شده که منجر به آسیب های تاندون عضلانی می شود.

عدم توازن_یک طرفه

به عدم توازنی اشاره دارد که فقط در یک سمت از بدن رخ می دهد. فرض کنید 6 ماهیچه در ران سمت راست وجود داشته باشد، یکی از ماهیچه ها بسیار قوی و حجیم است اما چند ماهیچه دیگر بسیار ضعیف. اگر با چنین وضعی تمرینات سخت را خیلی سریع شروع کنید به پیشرفت این عدم توازن کمک کرده اید که نهایتا" منجر به آسیب می شود. برای مثال عدم توازن در عضله های چهار سر ران، بخصوص عدم توازن در عضله پهن میانی و عضله پهن خارجی ممکن است منجر به کندرومالاسی یا سرخی مرضی غضروف  زانو شود که در زیر شاخه لقی یا نامیزان بودن کشکک زانو گروه بندی می شود. عضله پهن خارجی(عضله ای که در قسمت بیرونی ران قرار دارد) خیلی قدرتمند تر از عضله پهن میانی(عضله ای که داخل ران قرار دارد) می باشد. بنابراین کشکک زانو گرایش به چرخش به طرف خارج بدن یعنی عضله پهن خارجی پیدا می کند. که باعث فشار بیش از حد روی قسمت خارجی کشکک زانو می شود. این فشار نابرابر و بیش از حد ممکن است به خرابی یا نرمی غضروف منجر شود. با در نظر گرفتن تاثیراتی که این دو نوع عدم توازن ماهیچه ای ایجاد می کند، چنین ناهنجاریهایی در مقاومت، قدرت و طول ماهیچه ها، نقش مهمی در پیشرفت اکثر دردهای عضلانی_اسکلتی و اختلالات عملکردی خواهند داشت. یکسان سازی و همانند سازی ماهیچه ها و کار هایی که برای اصلاح آن صورت می گیرد باعث جلوگیری از آسیب و بهبود عملکرد دوچرخه سوار می شود. مهم است که از کشش های عضلانی حین دوچرخه سواری آگاه باشیم. کشیدگی هایی که در بالا تنه در دست ها یا شانه ها رخ می دهد یا کشیدگی هایی که در گروه ماهیچه های پایین تنه اتفاق می افتد. این کشیدگی ها ممکن است نشانه های اولیه عدم توازن ماهیچه ای باشد. شواهد نشان داده است که حتی دوچرخه سواران برجسته سمت پای غالبشان بیش از 50 درصد قوی تر است.                                                                 

تکنیک مناسب=ماهیچه متوازن

بیش از اینکه به این امر مهم فکر کنید، به خود اطمینان دهید که وقت کافی برای بهبود تکنیک روی دوچرخه صرف می کنید.مثال عملی: بکارگیری پاها بطور جدا روی توربو یا سکوی تمرین. دندهای سبک تر برای هم سامانی و افزایش دور پا، و دندهای سنگین تر برای توسعه قدرت. عادت کنید که بطور منظم کفش و رکابتان را بازدید کنید، فرسودگی و پارگی در یک سمت ممکن است از نشانه های غیر مستقیم عدم توازن ماهیچه ای باشد. هر دوچرخه سواری که وقت زیادی را روی دوچرخه صرف می کند باید از عدم توازن ماهیچه ها و راه پیشگیری از آن آگاهی کامل داشته باشد. اگر دوچرخه سوار رقابتی هستید، شناسایی این ناهنجاریها و اصلاح آن قبل از اینکه منجر به آسیب شوند باید قسمتی از راهبرد تمرینتان باشد، در نتیجه اطمینان خواهید داشت که ماهیچه هایتان بدرستی و بطور متوازن کار می کند.      

 

 

+ نوشته شده در  89/07/26ساعت 16:2  توسط احمد احمدی  | 

عضلات درگیر در رکاب زدن

در شکل بالا عضلات درگیر پا حین رکاب زدن به خوبی تفکیک شده اند. می توانید با مراجعه به تصویر، عضلات خود را برای مراحل مختلف تقویت کنید. برای درک بهتر تصویر توضیحاتی خواهم داد و قسمت های انگلیسی آنرا به فارسی می آورم.

شکل دایره بالا ساعتی است که در آن اعداد 12، 3، 6و 9 مشخص شده است. شکل دایره، چرخه رکاب زدن را نشان می دهد. در اینجا عدد 12 موقعیت رکاب را در عقربه 12 ساعت نشان می دهد. به همین ترتیب ساعات 3، 6و 9 حالت های مختلف رکاب را نشان می دهند. مرحله قرار گرفتن رکاب در عدد 3 را بدلیل اینکه در این مرحله باید نیروی زیادی به رکاب وارد شود مرحله توان (power phase)

نامیده اند. شروع حرکت رکاب از عدد 12 با استفاده از عضله بازکننده ران صورت می گیرد(عضله قرمز).

استفاده از این عضله ادامه خواهد داشت تا به نزدیکی عدد 3 یعنی مرحله توان برسید. در این قسمت عضلات بازکننده زانو(عضلات بنفش) یا چهار سر ران نیز وارد عمل شده و نیروی زیادی را تولید می کنند. با ادامه حرکت رکاب، عضله قرمز رنگ از چرخه خارج شده و ادامه حرکت را به عضلات بنفش واگذار می کند. با ادامه حرکت رکاب به طرف عدد 6 عضلات خم کننده مچ پا (عضلات قهوه ای روشن) که پا را از ساق دور می کند وارد چرخه شده تا رکاب به عدد 6 برسد. در ادامه حرکت رکاب، عضلات خم کننده مچ پا(عضلات آبی) که پا را به سمت ساق خم می کند وارد عمل می شود و سپس عضله خم کننده زانو(عضله زرد) ادامه حرکت را به عهده می گیرد و آنرا به عضلات خم کننده ران(عضلات سبز) واگذار می کند. عدد 9 مرحله ریکاوری یا برگشت(recovery phase) نامیده شده است.

عضله باز کننده ران                                                              A- Hip extensor                     عضلات باز کننده زانو                                      B- knee extensors

عضلات خم کننده مچ پا(دور شدن پنجه پا از ساق)         C- Ankle plantar flexors          

عضله خم کننده مچ پا(نزدیک شدن پشت پا به طرف ساق)  D- Ankle dorsiflexors

عضله خم کننده زانو                                                              E- Knee flexor                        

عضلات خم کننده ران                                                              F- Hip flexors

منتظر مطالب جالب دیگری در این باره باشید.

+ نوشته شده در  89/06/31ساعت 19:36  توسط احمد احمدی  | 

کتاب های دوچرخه سواری

در زیر چند کتاب برای کسانی که دوست دارند با خواندن کتاب دانش خود را درباره دوچرخه و دوچرخه سواری افزایش دهند معرفی می کنم:

1- تمرینات دوچرخه سواری             کمیته ملی المپیک  (برای کسانی که می خواهند بصورت جدی تمرین کنند)

2- روانشناسی دوچرخه سواری     کمیته ملی المپیک

3- فیزیولوزی دوچرخه سواری        کمیته ملی المپیک

4- دوچرخه چیست؟و دوچرخه سوار کیست؟

5- ورزش دوچرخه سواری

6- دوچرخه کوهستان                  باشگاه دوچرخه سواری گشتا

 

در بازار، کتاب های دوچرخه سواری به زبان انگلیسی نیز وجود دارد که قیمت آنها بالاست. شما می توانید این کتاب ها را با قیمت بسیار مناسب از نمایشگاه کتاب تهران که هر سال در اردیبهشت ماه برگزار می شود خریداری کنید.

1-                                            Serious cycling

2-                                            Hi-tech cycling

3-                                            High performance cycling     

+ نوشته شده در  89/06/28ساعت 15:28  توسط احمد احمدی  | 

ماهیچه های مرکزی بدن

                                                                                                                  core                 

درد پایین کمر به قدرت ماهیچه های مرکزی بدن یعنی ماهیچه های شکم و کمر بستگی دارد. همانطور که می دانید این ماهیچه ها بصورت مستقیم و غیر مستقیم در فرآیند رکاب زدن شرکت می کنند. دو صندلی را در نظر بگیرید. یکی از آن ها قسمت تکیه گاه دارد و دیگری ندارد. کدامیک برای شما راحت تر خواهد بود؟ قطعا" آن صندلی که قسمت تکیه گاه دارد راحت تر خواهد بود. برای بدن، این قسمت تکیه گاه همان ماهیچه های شکم است که باید هر چه بیشتر و بیشتر تقویت شود. هنگامی که به رکاب فشار می آورید چیزی بجز ماهیچه های مرکزی وجود ندارد که بتواند شما را ثابت و پابر جا نگه دارد. اگر این ماهیچه ها ضعیف باشند در تمرینات سنگین بسرعت خسته شده و باعث آسیب می شوند. البته عوامل دیگری هم مثل تنظیمات دوچرخه و کفش دوچرخه سوار می تواند در اینجا موثر باشد. تمرینات دراز و نشست که خود انواع مختلفی دارد می تواند باعث تقویت عضلات شکم شود. ولی از آنجا که این نوع تمرینات اگر بدرستی انجام نشوند باعث آسیب  پایین کمر می شود، من پیشنهاد میکنم که از دستگاه توتال کر(total core) استفاده کنید تا بتوانید حرکات دراز و نشست را به تعداد خیلی بیشتر و بدون آسیب دیدگی انجام دهید. خودم استفاده میکنم و کاملا" راضی هستم.

بهر حال برای درک بهتر موضوع عکس هایی از آرمسترانگ می گذارم که خود بیانگر همه چیز است:

                                         

 

                                    

+ نوشته شده در  89/06/19ساعت 17:31  توسط احمد احمدی  | 

بچه ها مواظب باشید

+ نوشته شده در  89/06/09ساعت 15:30  توسط احمد احمدی  |